Η ιστορία που καταθέτω εδώ με πονάει ακόμα και κάποια κομμάτια της δεν τα έχω επεξεργαστεί επαρκώς καλά μέσα μου. Την καταθέτω ελπίζοντας να δείξω πως είναι οι σχέσεις με κάποιον που πάσχει από ανορεξία, πόσο πολύ πονάει αυτός που πάσχει αλλά και πως μπορεί να διώξει τα άτομα που είναι γύρω του.

Πριν τρία χρόνια σχεδόν γνώρισα μέσα από το ίντερνετ μια κοπέλα από χώρα της κεντρικής Ευρώπης. ΌΛα μου φαίνονταν γοητευτικά πάνω της, η φωτογραφία της παρέπεμπε σε φωτομοντέλο και είχε βγει τρίτη σε κάποια τοπικά καλλιστεία. Έκανε PhD και ταυτόχρονα ολοκλήρωνε κάποιες σπουδές στο aerobic. Μετά από ένα χρόνο "γνωριμίας" άρχισε να μου λεει πως είναι άρρωστη, πως συχνά κάνει εμετό, πως τρωει πολύ και μετά νιώθει άσχημα. Σύντομα επίσης, μου εκμυστηρεύτηκε πως έχει νοσηλευτεί για δύο χρόνια. ΌΛα αυτά μου ακούγονταν περίεργα, δεν είχα καταλάβει τι είδους πρόβλημα είχε, νόμιζα πως ήταν κάτι σε σχέση με το πεπτικό της σύστημα. Ταυτόχρονα όταν της έλεγα πως έφαγα σοκολάτα π.χ. ,μου έλεγε "θα γίνεις χοντρός, άσχημος, δεν θα χωράς από τις πόρτες" νόμιζα πως αστειευόταν.
Αποφάσισα να τη γνωρίσω. Πήγα στη χώρα της και τη συνάντησα στο αεροδρόμιο. Ήταν ντυμένη πολύ μοντέρνα, αλλά το πρόσωπό της ήταν αποστεωμένο με έντονες γωνίες. το δέρμα της ήταν γκριζαρισμένο με πολλές ρυτίδες λόγω της έλλειψης σάρκας. Μόλις με είδε απογοητεύτηκε. Aρχισε να με βρίζει ότι είμαι χάλια (εντάξει δεν είμαι μοντέλο αλλά ούτε κουασιμόδος). Πήγαμε σπίτι της. Στο ψυγείο μόνο σόδες και υγρά. Τεράστιες ποσότητες τσαγιού αδυνατίσματος στα ντουλάπια της μαζί με κάτι κάψουλες. Το άλλο πρωί με πήγε στο αεροδρόμιο κι έφυγα μετά από ένα μαρτυρικό βράδυ που με κατηγορούσε για την εμφάνισή μου και που παίνευε τους μύες της και το πόσο αδύνατη ήταν. Έφυγα απογοητευμένος και για πρώτη φορά έμαθα για το τι θα πει ανορεξία (ή βουλιμία. Ακόμα με πονάει η συμπεριφορά της αλλά σαν κομμάτι της αρρώστιας κάπου τη συγχωρώ αλλά όχι 100%. Ελπίζω να μπορέσω να τη συγχωρέσω εντελώς.