Πάσχω από νευρική βουλιμία τα τελευταία 4 περίπου χρόνια.
Ήμουν υπέρβαρη από την παιδική μου ηλικία μέχρι τα 15 μου χρόνια, τότε που αποφάσισα σοβαρά ότι έπρεπε να αδυνατίσω-πάση θυσία. Ξεκίνησε ως μια εναλλακτική λύση στις αποτυχημένες δίαιτες και την αδυναμία μου να επιβληθώ στον εαυτό μου. Ήταν η έξοδος κινδύνου- δεν μπορούσα να πω στη μάνα μου "ξέρεις κάτι, από σήμερα δεν ξανατρώω". Σλόγκαν μου έγινε το "μη μου λέτε τι ΔΕΝ μπορώ να κάνω". Ένα βραδυ πριν κοιμηθώ, σκεφτόμουν, έκανα ένα όνειρο κι έβαλα έναν "ουτοπικό" για τότε στόχο, να έφτανα 53 κιλα. (Ξεκίνησα από τα 73 κιλα με ύψος 1.70) Και τα κατάφερα.

Μέσα 5 μήνες ήμουν 56 κιλα. Πήρα μια γεύση από την κοινωνική αποδοχή που παντα επιζητούσα, διψούσα για εντυπωσιασμένα βλέμματα, όλα πια ήταν δικα μου.
Τον επόμενο χρόνο τον πέρασα κατα κόρον στο γυμναστήριο, τα βουλιμικα μου επεισόδια ήταν περίπου 2 την εβδομαδα, όμως οι ποσότητες του φαγητού που καταναλωνα εντελώς ελεγχόμενες και η ασκηση μου εντατική. Μέχρι το καλοκαιρι ήμουν 46 κιλα.
Η οικογένεια μου γνώριζε το πρόβλημα μου από μια φαση και μετα, μα υποτίθεται πως προσπαθούσα να το αντιμετωπίσω μόνη μου. Καπου εκεί επισκέφθηκα μια ψυχολόγο, και η θεραπεία μου συνεχίστηκε για μήνες. Τα αποτελέσματα ήσαν βραχυπρόθεσμα.

Μόλις το βαρος μου αυξήθηκε υπέρ του δέοντος (53 κιλα) ξανακύλησα. Πλέον μένω μόνη μου και όλα είναι πολύ πιο εύκολα. Τον τελευταίο μισό χρόνο η σταση μου απέναντι στο φαγητό εναλλασσεται απο περιόδους ασιτείας σε στοχευμένα βουλιμικα επεισόδεια ή φυσιολογική σχετικα διατροφή.

Είμαι πλέον 47 κιλα κ λέω να παω 45 έτσι για αλλαγή. Για να τραβήξω λίγο τα βλέμματα. Τώρα πια η κατασταση είναι στα χέρια μου. Ελέγχω πότε και πόσο τρώω, η συμπεριφορα μου σε κοινωνικές συναθροίσεις είναι εντελώς φυσιολογική. Τα βουλιμικα μου επεισόδια είναι δικό μου πρόβλημα, εκτελούνται στην ασφαλεια του σπιτιού μου. Γιατί απαξ και η πόρτα κλείσει, κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ξέρει. Εκ των πραγματων, αυτό διδαχθηκα πως είναι το σωστό. Αν μη τι αλλο, δεν εχω στρεβλωμένη εικόνα του σώματός μου, ξέρω πολύ καλα πόσο αδύνατη είμαι. Και πόσο όμορφη. Το όνειρό μου είναι πια πραγματικότητα, έγινα αυτό που παντα ήθελα να γίνω, δε θέλω να χαλασει.

Έτσι κι αλλιώς ξέρω πια τόσο καλα τον εαυτό μου. Ξέρω πολύ καλα τι και ποιοι μου φταίνε και ποια η λύση. Το μόνο που ζητούσα ανέκαθεν είναι η αγαπη. Μόνο αυτή καλύπτει το αβασταχτο κενό μου, με "χορταίνει". Συνεχίζω να την ψαχνω εκεί έξω καθημερινα. Μα όσο δεν τη βρίσκω δε σπαω την αλυσίδα του φαύλου κύκλου.
Μήπως έχω την ψευδαίσθηση ότι η εμφανιση θα τη φέρει πιο εύκολα κοντα μου; Ναι. Μα είναι όντως μια ψευδαίσθηση; Έτσι έμαθα να επιβιώνω.